Historia i współczesność, Lwów 2013. Instytucja otrzymała przywilejem cesarskim status publicznej. Odtąd połączone banki udzielały kredytów pod jedną nazwą: Mons Pius. Dzięki przychylności władz austriackich, w 1792 r. zjednoczono z Mons Pius wszystkie ormiańskie banki pobożne we wschodniej Galicji – w Brzeżanach, Horodence, Łyścu, Śniatyniu, Stanisławowie i Tyśmienicy. W tym samym roku otrzymał on nowy statut, którym posługiwano się do 1918 roku. Procent pobierany od zastawców dorównywał 8%. W ten sposób powstała bardzo ważna dla kościoła ormiańsko-katolickiego instytucja finansowa, która stale pomagała klerowi, ormiańskim organizacjom charytatywnym oraz zajmowała się dofinansowaniem remontów świątyń ormiańskich. Tym samym „Mons Pius” we Lwowie stał się największą instytucją finansową Ormian polskich. Udzielał on kredytów pod zastaw nieruchomości i ruchomości, czyli działał jak klasyczny lombard.