Koniec XIX wieku przyniósł jednak katastrofę finansową spowodowaną nieumiejętną i bez kompetencji prowadzoną polityką ówczesnego dyrektora Mardyrosiewicza, zaufanego księdza ówczesnego arcybiskupa Izaaka Isakiewicza. Prowadzone przez niego spekulacje zamiast zysków, przyniosły stratę niemal połowy kapitału zakładowego – w sumie 288 tysięcy koron. Podczas śledztwa policyjnego udowodniono także, że Mardyrasiewicz pożyczył z kasy banku osobom prywatnym znaczne sumy, nie żądając zwrotu. Nowy od 1901 roku arcybiskup Józef Teodorowicz uznał za jedno ze swych najważniejszych zadań stabilizację sytuacji w banku i odzyskanie przezeń wiarygodności. Zadanie to mieli wykonać nowi kolejni dyrektorzy banku – ksiądz kanonik Wiktor Piotrowicz (1901–1905), ks. kanonik Bogdan Dawidowicz (1905–1912) i Michał Teodorowicz (1912–1920), wspomagani przez wymienioną gruntownie Radę Nadzorczą. W tej trudnej sytuacji nowemu kierownictwu banku, także dzięki wsparciu władz państwowych, udało się nie tylko przezwyciężyć kryzys zaufania klientów, lecz do 1914 roku znacznie pomnożyć kapitał zakładu. Dalszy pomyślny rozwój banku „Mons Pius” zatrzymała I wojna światowa i upadek Austro-Węgier. Dzieła tego dopełniła hiperinflacja polskiej waluty na początku lat 20.