Po kryzysie w okresie wojen napoleońskich, sytuacja finansowa banku po zawarciu traktatu wiedeńskiego w 1815 roku ustabilizowała się. W 1811 roku kapitał banku wynosił tylko 14 103 florenów gotówką i 2156 florenów w obligacjach państwowych. W latach 1812–1829 kapitał powiększył się do 11 744 florenów w gotówce i 4030 florenów w papierach wartościowych, zaś w 1830 r. wynosił 36 378 florenów, a w 1837 r. – 66 915 florenów. W latach 30. XIX wieku przeprowadzono rocznie od 5274 do 6939 operacji bankowych, pożyczek gotówką i przyjęcia pod zastaw kosztowności. Czysty zysk wynosił za osiem lat 30 534 fi., czyli 3816 fi. rocznie. Już w 1842 roku kapitał banku wynosił 50 000 florenów, w 1860 roku – 150 000 florenów, w 1883 roku – 261 974 florenów, zaś 10 lat później – 284 000 florenów, co po zmianie waluty w Austrii stanowiło wartość 555 295 koron. Każdego roku ze swoich dochodów bank przekazywał środki na wspomaganie ormiańskich świątyń i księży, szkoły przy klasztorze benedyktynek ormiańskich. Wspomagano również biednych i sieroty, m.in. w 1876 r. bank przekazał na ten cel 4633 florenów ze swoich dochodów i 1486 florenów z funduszu katedry ormiańskiej we Lwowie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bank „Mons Pius” we Lwowie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.