539–541, język polski, ..
Sala główna na planie prostokąta zbliżonego do kwadratu o wymiarach 10,30 × 9,20 × 14,8 m i wysokości do spodu stropu 6,50 m poprzedzona była w przyziemiu sienią podzieloną drewnianą ścianką na dwie części z oddzielnymi drzwiami i z izbą w narożniku północno-zachodnim. Pomieszczenie środkowe służyło mężczyznom, a skraje kobietom z wbudowanymi schodami do babińca. Sala była przekryta płaskim drewnianym stropem. Salę doświetlały po dwa okna zwieńczone półkoliście w ścianie południowej i wschodniej. Pomiędzy salą i babińcem znajdowało się ażurowe przepierzenie. Na osi ściany wschodniej znajdowała się wnęka zawierająca dwukondygnacyjny aron ha-kodesz w skromnym barokowym drewnianym obramieniu zwieńczonym Tablicami Przykazań, do którego prowadziły schodki z umieszczonymi po bokach skrzyniami z piaskiem na świece. Nad nim namalowane były dwa lwy trzymające kartusz z tekstem w kształcie serca zwieńczony koroną. Bima była wydłużonym ośmiobocznym podestem, zorientowanym w poprzek sali, otoczonym balustradą z toczonych tralek na podmurowaniu. Ściany sali pokryte były polichromią.