Zastanawiano się nad wyborem dla przyszłych konstrukcji tradycyjnego dla Brytyjczyków układu z zamkniętymi opancerzonymi od góry hangarami, wiążącego się z lżejszą i wytrzymalszą konstrukcją kadłuba, albo amerykańskiego układu z otwartymi hangarami i pokładem lotniczym stanowiącym nadbudowę, który oferował bardziej przestronne hangary i umożliwiał rozgrzewanie silników w hangarze, a tym samym intensywniejsze operacje lotnicze.
Początkowy projekt A został szybko odrzucony jako zbyt mały. 17 lipca 1943 przedstawiono Radzie Admiralicji projekty B z pojedynczym zamkniętym hangarem i C z podwójnym, o pełnej wyporności 55 000 ton. Alternatywny projekt z otwartym hangarem miał wyporność obliczoną na 61 060 ton. Grupa lotnicza miała składać się już wtedy ze 108 samolotów, po połowie myśliwców i bombowców torpedowych. 8 października 1943 roku Rada zaakceptowała nieukończony jeszcze projekt C. Jeszcze przed tym 12 lipca marynarka zmieniła zamówienie złożone na czwarty lotniskowiec typu Audacious „Africa” na przyszły lotniskowiec nowego typu, a 15 lipca zamówiła budowę trzech dalszych.