19 maja 1944 roku jednak Rada Admiralicji na wniosek Piątego Lorda Morskiego ponownie przedyskutowała zagadnienie hangarów i zdecydowała, że zalety otwartego hangaru są przeważające i należy przerobić projekt, mimo wywołania przez to ośmiomiesięcznego opóźnienia w budowie. W tym samym roku zdecydowano o zawieszeniu budowy lotniskowców „Africa” i „Gibraltar”, decydując się na razie na dwie jednostki.
W sierpniu 1944 roku przedstawiono Radzie nowy projekt X, o wyporności 60 000 ton, z hangarem otwartym po bokach, a zamkniętym tylko w części dziobowej dla zmniejszenia zabryzgiwania. W odróżnieniu od dotychczasowych brytyjskich lotniskowców, pokład lotniczy stanowił nadbudowę i nie był opancerzony, ponadto zastosowano dwie burtowe windy, przyspieszające operacje lotnicze, oprócz dwóch wind pośrodku pokładu. Początkowo zaprojektowano pokład lotniczy o długości 285,9 m (dłuższy o 1,8 m niż w najnowszych dużych lotniskowcach amerykańskich typu Midway). Z powodu jednak obaw co do możliwości dokowania okrętu w brytyjskich bazach, w ostatecznej wersji projektu X1 skrócono pokład do 270,7 m.