Po ukończeniu kursu doszkoleniowego w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu (od kwietnia do września 1931) powrócił na stanowisko instruktora i dowódcy baterii szkolnej. Od kwietnia 1933 był też instruktorem wychowania fizycznego dywizjonu. 27 czerwca 1935 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W sierpniu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy dywizjonu w SPR Art. W 1936 został przeniesiony do 16 pułku artylerii lekkiej w Grudziądzu na stanowisko dowódcy dywizjonu. Później został przesunięty na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza).
Udział w kampanii 1939 roku W trakcie wojny obronnej 1939 był dowódcą II dywizjonu 16 pułku artylerii lekkiej w składzie 16 Dywizji Piechoty wchodzącej do Grupy Operacyjnej „Wschód” Armii „Pomorze”. Wzięty do niewoli i osadzony w Oflagu II B w Arnswalde (Choszczno), został zwolniony w 1942 ze względu na stan zdrowia. Zamieszkał w Skierniewicach, pracując jako tłumacz w urzędzie melioracyjnym starostwa łowickiego.