Zaangażowanie się w NSZ W marcu 1943 zaangażował się w działalność konspiracyjną w Narodowych Siłach Zbrojnych, gdzie go mianowano zastępcą szefa sztabu Komendy Głównej NSZ. Od sierpnia do października 1943 był p.o. szefa sztabu. 1 listopada tego roku został zatwierdzony przez Komendanta Głównego NSZ płk. dypl. Tadeusza Kurcyusza ps. „Żegota” na stanowisku I zastępcy szefa sztabu. Po podpisaniu 7 marca 1944 umowy scaleniowej między NSZ i AK podporządkował się tej decyzji. Zgodnie z jej warunkami Komendant Główny AK gen. Tadeusz Bór-Komorowski zatwierdził mu stopień podpułkownika. Podczas kryzysu wewnątrzorganizacyjnego w łonie NSZ – po śmierci płk. dypl. Tadeusza Kurcyusza i rezygnacji szefa sztabu NSZ płk. Wacława Świecińskiego ps. „Tuwar” z funkcji pełnomocnika dowódcy AK ds. NSZ i Komendanta Głównego NSZ – objął 6 maja tego roku te stanowiska. W tym samym dniu wystosował pismo do Komendanta Głównego AK z prośbą o dalsze rozkazy. 5 czerwca został przez niego zaprzysiężony i mianowany jego pełnomocnikiem ds. NSZ i Komendantem Głównym NSZ. Przeciwnicy scalenia, wywodzący się z ONR, już 21 kwietnia powołali samozwańczą tzw. Radę Polityczną Narodowych Sił Zbrojnych, a komendantem głównym NSZ obwołali mjr/płk NSZ Stanisława Nakoniecznikowa-Klukowskiego ps. „Kmicic”, na którym ciążył wyrok śmierci za dezercję z AK.