Obejmował on między innymi las Kirindy, gdzie go pierwszy raz znaleziono, jednak w 2019 mikruski malutkie prawdopodobnie w nim wymarły.

Zwierzę zamieszkuje na wysokościach do 150 m nad poziomem morza.

Ekologia Siedliskiem mikruska malutkiego są suche lasy liściaste.

To najbardziej wyspecjalizowany pokarmowo z mikrusków. Żywi się on pokarmem roślinnym, jak owoce i żywice, ale i zwierzęcym, jak wydzieliny owadów, co jest istotne zwłaszcza w trakcie pory suchej, kiedy brakuje pożywienia. Właśnie wydzieliny owadów, zwłaszcza pluskwiaków równoskrzydłych, w szczególności żyjącej na lianach Flatida coccinea, zdają się najważniejszym elementem diety tego naczelnego. Zjada też muchówki, modliszki, termity, chrząszcze. Sporadycznie konsumował jaszczurki (gekonowate, kameleonowate), aż do swych własnych rozmiarów. Pokarm roślinny stanowi niewielki dodatek diety. W szczególności konsumuje on kwiaty lub owoce trzech gatunków. W kale znaleziono pozostałości Strychnus, Rothmannia tropophylla, Grewia. Występuje niewielkie zróżnicowanie pokarmu zależnie od pory roku. Na żywieniu się spędzał wedle badań z różnych stanowisk z Kirindy od 27 do 43%.