Instytucjonalnym wyrazem rosnącej podmiotowości Globalnego Południa jest rozszerzenie BRICS. Na szczycie w Kazaniu w październiku 2024 roku do grupy przyjęto Egipt, Etiopię, Iran i Zjednoczone Emiraty Arabskie, a w styczniu 2025 dołączyła Indonezja. Dodatkowo 13 państw, w tym Turcja, Kazachstan, Malezja i Nigeria, uzyskało status krajów partnerskich. Po rozszerzeniu BRICS obejmuje ok. połowy ludności świata i ponad 41% globalnego PKB według parytetu siły nabywczej. Krytycy wskazują, że BRICS łączy państwa o sprzecznych interesach (np. rywalizację chińsko-indyjską) i nie oferuje alternatywy instytucjonalnej porównywalnej z zachodnimi strukturami; zwolennicy argumentują, że sam fakt koordynacji stanowi sygnał polityczny o zmianie układu sił.
W literaturze analitycznej państwa Globalnego Południa, które balansują między blokami, nie opowiadając się jednoznacznie po żadnej ze stron, określane są jako „państwa wahające się" (). Termin ten, zaczerpnięty z amerykańskiej polityki wewnętrznej, stosuje się m.in. do Indii, Brazylii, Turcji, Arabii Saudyjskiej i Indonezji.