Dla państw Globalnej Północy wzrost wielowektorowości na Globalnym Południu stanowi wyzwanie strategiczne. Zachodnie sankcje wobec Rosji tracą skuteczność, gdy państwa Południa nie przystępują do reżimu sankcyjnego; rywalizacja o wpływy w Afryce i Azji Południowo-Wschodniej wymaga od Zachodu oferowania partnerstwa gospodarczego, a nie tylko retoryki wartości. W polskiej debacie strategicznej postulaty włączenia Polski do BRICS lub prowadzenia polityki wielowektorowej (zgłaszane m.in. przez Leszka Sykulskiego i środowisko Konfederacji) odwołują się do modeli stosowanych przez państwa Globalnego Południa, choć krytycy wskazują, że Polska jako członek NATO i UE znajduje się w zasadniczo odmiennej sytuacji strukturalnej (zob. debata w Polsce).
Dyskusja terminologiczna Krytycy wskazują, że etykieta „Globalne Południe” łączy ok. 130 krajów o skrajnie różnym potencjale: od wschodzących mocarstw aspirujących do Rady Bezpieczeństwa ONZ (Brazylia, Indie) po małe państwa takie jak Benin czy Fidżi. Kategoria ta pomija wzrost gospodarczy wielu zaliczanych do niej państw, a łączenie ich w jedną grupę utrudnia zrozumienie złożoności świata. Pojawiają się też głosy, że podział ten odtwarza linearny model rozwoju.