Seattle (2007) sędzia Clarence Thomas napisał: Konstytucja dla daltonistów nie zabrania rządowi podejmowania działań w celu zaradzenia dyskryminacji sponsorowanej przez państwo w przeszłości – w rzeczywistości wymaga, aby takie środki zostały podjęte w pewnych okolicznościach.
Krytyka Krytycy daltonizmu rasowego podkreślają, że osoba decydująca się nie zwracać uwagi na kolor skóry bądź pochodzenie etniczne innych grup społecznych, ignoruje także inne elementy ich tożsamości, takie jak różnice rasowe, nierówności, historię przemocy i traumę utrwalaną w klasowym społeczeństwie. W 1997 Leslie G. Carr wydał publikację Color-Blind Racism, w którym dokonał przeglądu historii rasistowskich ideologii w Ameryce. Postrzegał „daltonizm” jako ideologię podważającą prawne i polityczne podstawy integracji i akcji afirmatywnej, czyli polityki społecznej mającej na celu wyrównanie szans edukacyjnych i zawodowych mniejszości. Stephanie M. Wildman w książce Privilege Revealed: How Invisible Preference Undermines America twierdzi, że wielu Amerykanów, którzy opowiadają się za światopoglądem opartym na zasługach, a wolnym od koloru skóry, zaprzecza systemowi przywilejów, z których sami czerpią korzyści.