Życie prywatne Jego żoną była Władysława z d. Pawłowicz (1898–1990) – kierowniczka dziekanatu Wydziału Włókienniczego Politechniki Łódzkiej, córka poety i dramaturga , z którą miał dwóch synów: Czesława (1917–1918) i Władysława (ur. 1938) – inżyniera, filatelistę, wykładowcę Politechniki Łódzkiej.
Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Poezja Farbotko debiut poetycki zaliczył w 1912 na łamach „Naszej Niwy”, gdzie opublikował humorystyczne wiersze „Zaćmienie” i „Zrujnowany”. Publikował również na łamach „Łuczynki”, „Biełarusa”, Wolnaj Białarusi”, Biełaruskego Szlachu”, Biełaruskiego Echa”, „Szkoły i Kultury Sawieckaj Biełarusi”. W późniejszym okresie opublikował tomy wierszy „Do Ojczyzny” (1919) i „Dzwon” (1919). Były one przepełnione bólem, związanym z losami jego ojczyzny oraz wiarą w lepszą przyszłość. Farbotko pisał triolety i sonety w tym sonet „Pamięci Maksyma Bogdanowicza”. Przetłumaczył na białoruski fragment „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza. W 1920 wydał książkę „Biełaruś w pieśniach.