Faktycznie niemieckie dowództwo nakazało swoim żołnierzom przechodzenie do białej rosyjskiej armii Bermondta-AwałowaT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 242., ześrodkowanej w Mitawie i formalnie wchodzącej w skład Armii Północno-Zachodniej gen. Nikołaja JudeniczaT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 219–220..
Bermondt-Awałow nie zamierzał wypełnić rozkazów gen. Judenicza, który chciał, by Zachodnia Armia Ochotnicza włączyła się do planowanej ofensywy przeciwko Rosji Radzieckiej, z terytorium Estonii na Piotrogród. 21 września 1919 r. Judenicz skierował do Bermondta rozkaz przejścia na front narewski, jednak Bermondt zignorował go. Judenicz 26 września osobiście przybył do Mitawy, jednak podczas bezpośredniego spotkania Bermondt ponownie odmówił wykonania rozkazu. Żądał, by rząd niepodległej Łotwy umożliwił mu zamiast tego przemarsz przez kontrolowaną przez siebie Liwonię i uderzenie na Łotewską Socjalistyczną Republikę Radziecką, która po walkach z Estończykami na przełomie maja i czerwca tego roku zajmowała już tylko obszar ŁatgaliiT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 249–251..