Bermondt uważał postawę Judenicza, który był skłonny zgodzić się na niepodległość Litwy, Łotwy i Estonii, za kapitulancką. Sam był przekonany, że państwa bałtyckie nie miały prawa oderwać się do Rosji. Zamierzał opanować ziemie łotewskie, by uczynić z nich bazę wypadową do walki z Rosją Radziecką i w przyszłości włączyć je do białej RosjiT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 261-262..
Obserwując działania Bermondta, rząd łotewski w ostatnich dniach września podjął przygotowania do obrony Rygi. Był w tych działaniach wspierany przez Wielką Brytanię - grupa brytyjskich oficerów wstąpiła na służbę w armii łotewskiej, by pokierować pracami fortyfikacyjnymi na linii Dźwiny. 27 września w Rydze ogłoszono mobilizację wszystkich mężczyzn z roczników 1892-1900. 1 października mobilizację ogłoszono w Lipawie, 3 października – w całym powiecie ryskim, a dzień później – w powiecie grobińskim. Rząd łotewski przeniósł się 25 km na północny wschód od stolicy, do GarkalneT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 265..