Nowym dowódcą 2 Dywizji został Mārtiņš Peniķis.
14 października wojska łotewskie podjęły próbę przejścia do kontrataku. Działania łotewskie wspierały okręty brytyjskie i francuskie z Dźwiny, jednak kontrnatarcie nie przyniosło większych sukcesów. Łotysze zdołali jedynie utrzymać przyczółki mostowe. 15 października Bermondt-Awałow wezwał dowodzącego okrętami kontradmirała Brissona do przerwania ostrzału swoich sił, zapowiadając, że poinformuje adm. Aleksandra Kołczaka i gen. Antona Denikina o tym, jak alianci działają przeciwko białym Rosjanom. Gdy alianci zignorowali wezwanie, Bermondt-Awałow nakazał ostrzelać okręty z ciężkiej artylerii. Wówczas wycofały się one z portu w ujściu Dźwiny.
16 października 1919 r. gen. Sīmansons zrezygnował ze stanowiska głównodowodzącego armii łotewskiej, uzasadniając tę decyzję chorobą. Zastąpił go wówczas gen. Janis Balodis. mały|Nagrobki poległych żołnierzy łotewskich walczących przeciwko armii Bermondta-Awałowa, cmentarz leśny w Jełgawie 18 października żołnierze łotewscy odparli kolejny atak Bermondta-Awałowa na przyczółki mostowe. Tego samego dnia pod osłoną alianckich dział wojska łotewskie sforsowały Dźwinę na terenie jej ujścia, a następnie odbili obszar twierdzy Dyjament z przyległym osiedlem oraz sąsiednią osadę Bolderāja.