W tym samym czasie na południowy wschód od Rygi, pod Kekavą, wojska łotewskie przeszły do kontrnatarcia. Do kontrataku Łotysze przeszli również pod Jaunjelgavą, stwarzając zagrożenie dla lewego skrzydła Legionu Niemieckiego, którego celem był Jekabpils. Łotysze przejęli kontrolę nad stacjami kolejowymi Taurkalne i Daudzeva, na trasie z Mitawy do JekabpilsuT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 270.. W Kurlandii Korpus Ochotniczy Plehwe również nie zdołał osiągnąć stawianych przed nim przez dowództwo Zachodniej Armii Ochotniczej zadań. mały|Zniszczone zabudowania na prawym brzegu Dźwiny po ostrzale artyleryjskim wojsk Bermondta-Awałowa Oddziały Bermondta-Awałowa ponawiały jeszcze próby przekroczenia Dźwiny w samej Rydze, jednak próby te były odpierane. W dniach 17-19 października obie strony prowadziły intensywną wymianę ognia artyleryjskiego, co doprowadziło do licznych pożarów zabudowy miejskiej Rygi. Pozycje Zachodniej Armii Ochotniczej ponownie ostrzeliwały z Dźwiny okręty alianckie. Już 17 października Bermondt-Awałow, widząc brak postępów i upadające morale swoich podkomendnych, zwrócił się do rządu łotewskiego z prośbą o rozejm. Dwa dni później została ona odrzucona. Pokonana Zachodnia Armia Ochotnicza wycofała się przez Litwę do Prus WschodnichT.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa o Rygę (1919) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.