Jorģis Zemitāns (ur. 23 lutego 1873 w parafii Skrīveri, zm. 16 stycznia 1928) – łotewski wojskowy, uczestnik łotewskiej wojny o niepodległość.

Życiorys Syn zamożnego chłopa. W 1892 r. uzyskał w trybie eksternistycznym świadectwo ukończenia szkoły realnej w Mitawie. Od tego samego roku ochotniczo służył w armii rosyjskiej, w 1897 r. ukończył szkołę junkrów w Wilnie ze stopniem podporucznika. Służył kolejno w 116 pułku piechoty dyslokowanym w Rydze (1895–1903; od 1902 w stopniu porucznika), w 213 pułku piechoty stacjonującym w Penzie (1903–1904), następnie ponownie w 116 pułku piechoty (z przerwą na lata 1905–1906, kiedy z powodu choroby skierowano go do 81 pułku piechoty stacjonującego we Władykaukazie). W 1906 r. otrzymał awans na sztabskapitana, w 1914 r. – na kapitana.

Podczas I wojny światowej razem ze swoim pułkiem walczył, w ramach 20 korpusu armijnego, w Prusach Wschodnich. W listopadzie 1914 r. otrzymał awans na podpułkownika. Kontuzjowany w II bitwie nad jeziorami mazurskimi, w lutym 1915 r. dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w obozie jenieckim na Śląsku do listopada 1918 r. i podpisania zawieszenia broni na froncie zachodnim. Wrócił do Rygi w grudniu 1918 r.