Jeszcze w tym samym miesiącu zgłosił się na ochotnika do tworzonych właśnie wojsk niepodległej Republiki Łotewskiej – Rząd Tymczasowy Łotwy z Kārlisem Ulmanisem na czele ogłosił niepodległość Łotwy 18 listopada 1918 r.
W końcu listopada 1918 r. na ziemie łotewskie wkroczyła Armia Czerwona, stopniowo zajmując kolejne miasta. W ostatnich dniach grudnia rząd Ulmanisa opuścił Rygę i udał się do Mitawy, a następnie do Lipawy, nie widząc możliwości obrony stolicy. 7 stycznia 1919 r. Zemitāns odpłynął z Lipawy do Tallinna, by zostać oficjalnym wojskowym przedstawicielem Republiki Łotewskiej przy rządzie Estonii i za zgodą władz estońskich rozpocząć tworzenie najpierw sześciu kompanii złożonych z Łotyszy, a następnie całej brygady łotewskiej podlegającej estońskiemu dowództwu. Do końca marca 1919 r. na ziemiach północnej Łotwy, które w toku wojny estońsko-bolszewickiej znalazły się pod kontrolą sił estońskich, sformowana została najpierw 2 Brygada Łotewska (Brygada Północna), a na jej bazie 1 Pułk Piechoty. Zemitāns był dowódcą pułku początkowo w stopniu podpułkownika (od 28 lutego 1919 r.), następnie pułkownika (od 13 marca 1919 r.) i brygadiera (od 31 marca 1919 r.).