badający go lekarz, Joseph Steiner, powiązał jego objawy z głośną wówczas w mediach sprawą Radowych Dziewczyn. Stan Byersa sprecyzował Frederick Flinn z Columbia University, sugerując chorobę popromienną, którą wówczas diagnozowano jako „zatrucie radem” (ang. radium poisoning).

W 1931 Byers zeznawał jako świadek w śledztwie toczącym się przeciw producentom „Radithora”. W 1932 zmarł w wyniku choroby popromiennej. Na skutek martwicy jego dolna szczęka została amputowana, a w chwili śmierci ważył zaledwie 40 kilogramów. W wyniku autopsji przeprowadzonej dzień po jego śmierci stwierdzono, że jego ciało wykazuje znaczną radioaktywność. Byers został pochowany w trumnie wyłożonej ołowiem; po ekshumacji w 1965, podczas badań wykryto, że jego szczątki wykazywały radioaktywność o mocy 225 tys. bekereli, wielokrotnie przekraczającej średnią naturalną radioaktywność ludzkiego ciała (4400 bekereli).

Oddźwięk Śmierć Byersa odbiła się głośnym echem w Stanach Zjednoczonych i była szeroko komentowana w prasie. Sprawa „Radithora” doprowadziła do wzmocnienia prerogatyw Agencji ds. Żywności i Leków i FTC oraz do gwałtownego spadku popularności radiofarmaceutyków.