mały|Grób Jerzego Starościaka na cmentarzu Powązkowskim Jerzy Zdzisław Starościak (ur. 18 stycznia 1914 w Jurkowie, zm. 7 października 1974 w Warszawie) – polski prawnik, specjalista z zakresu prawa i postępowania administracyjnego, poseł na Sejm PRL VI kadencji.

Życiorys Urodził się w nauczycielskiej rodzinie Stanisława i Julii z Krzyszkowskich. W 1932 ukończył Gimnazjum im. Adama MickiewiczaLietuvos Valstybinis archyvas Ap. 178. w Wilnie i zdał maturę, w 1936 – studia na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Stefana Batorego. W latach 1937–1939 dzięki uzyskanemu stypendium odbył studia uzupełniające we Wrocławiu. Na podstawie rozprawy pt. Tradycje polskiego samorządu, której promotorem był prof. Jerzy Panejko, w kwietniu 1939 na Uniwersytecie Stefana Batorego zdobył stopień doktora. Habilitację uzyskał w 1948 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.

W czasie II wojny światowej przebywał w Wilnie, gdzie był zatrudniony jako pracownik umysłowy, robotnik i ekspedient.

Od lutego 1945 do 1958 pracował w Warszawie w Biurze Krajowej Rady Narodowej, przekształconym następnie w Kancelarię Rady Państwa i zajmował się sprawami rad narodowych.