Równolegle w latach 1945–1947 pracował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego jako asystent-wolontariusz. Od 1947 adiunkt w Akademii Nauk Politycznych (przemianowanej na Szkołę Główną Służby Zagranicznej). Od 1950 ponownie na Uniwersytecie Warszawskim jako profesor nadzwyczajny, od 1958 jako profesor zwyczajny.

We wrześniu 1960 objął kierownictwo Katedry Prawa Administracyjnego, zastępując odchodzącego na emeryturę prof. Maurycego Jaroszyńskiego. Funkcję tę sprawował do maja 1969.

W latach 1962–1966 pracował także w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, od 1964 jako wicedyrektor. Członek i zastępca przewodniczącego Komitetu Nauk Prawnych PAN.

Od października 1967 pełnił funkcję dyrektora utworzonego wtedy Instytutu Administracji UW (przemianowanego w 1968 na Instytut Administracji i Zarządzania), w którym istniały dwie katedry: prawa administracyjnego i administracji gospodarczej. Zrezygnował z tej funkcji w 1972 (prawdopodobnie w związku z wyborem na posła na Sejm).

W czerwcu 1974 otrzymał nominację na kierownika Zakładu Porównawczego Prawa Administracyjnego i Nauki Administracji i Zarządzania UW, jednakże z powodu choroby nie objął tego stanowiska.