Stanisław Scheuring (ur. 30 września 1894 w Wieliczce, zm. 8 lipca 1953 w Nowym Jorku) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, doktor praw, prezes sądów okręgowych w Krakowie i Stanisławowie.
Życiorys Urodził się 30 września 1894 w Wieliczce, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Adolfa i Elżbiety z domu Beuda. W 1904 ukończył szkołę powszechną w rodzinnej miejscowości, a 29 czerwca 1912 zakończył naukę w c.k. Gimnazjum Realnym (IV) w Krakowie, złożonym egzaminem dojrzałości. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym i Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.
25 sierpnia 1914 jako student II roku wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 2. kompanii I batalionu 2 pułku piechoty. 29 października 1914 został ranny w nogę w bitwie pod Mołotkowem. W maju 1915 został przeniesiony do 4 pułku piechoty i przydzielony do 10. kompanii III batalionu. 2 grudnia 1915 jako chory przebywał w Szpitalu Fortecznym Nr 4 w Krakowie. 1 stycznia 1917 został mianowany chorążym w piechocie. Wiosną tego roku został wymieniony we wniosku do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. 1 września 1917 został dowódcą 10. kompanii 4 pp.