15 września 1917, po kryzysie przysięgowym, jako poddany austriacki został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. Po ukończeniu szkoły oficerów rezerwy w Radymnie został przydzielony do c. i k. Pułku Piechoty Nr 13, a następnie do c. i k. Pułku Piechoty Nr 113. W szeregach tych oddziałów walczył do 1 listopada 1918 na froncie rumuńskim i włoskim.
Po powrocie do Polski 13 listopada 1918 wstąpił do organizującego się w Krakowie 4 pułku piechoty Legionów. 18 listopada 1918 generał Bolesław Roja mianował go z dniem 1 lipca 1918 podporucznikiem. Od 15 listopada 1918 do 15 czerwca 1919 był dowódcą kompanii podoficerskiej w Baonie Zapasowym 4 pułku piechoty Legionów. Następnie walczył na wojnie z bolszewikami jako dowódca 12. kompanii. Od 1 listopada 1919 do 7 lutego 1920 przebywał na urlopie, w celu kontynuowania studiów. 11 stycznia 1920 uzyskał absolutorium. Następnie wrócił do Baonu Zapasowego 4 pp Leg. na stanowisko oficera wyszkolenia. 14 kwietnia 1919 został przyjęty z dniem 15 listopada 1918 do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznikaDz. Rozk. Wojsk. Nr 43 z 17 kwietnia 1919, poz. 1388.. Od 11 lipca 1920 na froncie dowodzi 10. kompanią, a następnie III batalionem.