W 1918 roku, po demobilizacji I Korpusu Polskiego w Rosji, przyjechał do Augustowa, gdzie zorganizował i prowadził szkołę podoficerską Polskiej Organizacji Wojskowej.
W listopadzie 1918 roku przyjechał do Warszawy i wstąpił do odtwarzanego 2 Pułku Ułanów. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. 19 lipca 1920 roku objął dowództwo kombinowanego szwadronu, utworzonego z innych szwadronów pułków, liczącego 140 szabel oraz uzbrojonego w dwa karabiny maszynowe. Dowodzony przez niego pododdział został przydzielony do 29 Brygady Piechoty Wielkopolskiej. Wyróżnił się 23 sierpnia 1920 roku prowadząc wywiad z Kolna na Szczuczyn. Pod wsią Wiszowate natknął się większy oddział piechoty nieprzyjacielskiej z artylerią. Nie bacząc na silny ogień kar. ręcznych, maszynowych i artylerii rotmistrz Halicki rozwija szwadron i brawurową szarżą niszczy nieprzyjacielską piechotę, bierze 77 jeńców i 3 karabiny maszynowe. Jeszcze nie zatrzymując się na czele szwadronu wpada na baterię nieprzyjacielską i zdobywa 4 działa. 27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Na początku września w okolicy Chełma dołączył do pułku. W styczniu 1921 roku dowodził 3.