W tym też roku uzyskał habilitację pracą nad naturalnym systemem taksonomii grzybów „Radix plantarum mycetoidearum”.

Nees założył jedno z pierwszych laboratoriów farmaceutycznych dla dydaktyki uniwersyteckiej i prowadził ćwiczenia praktyczne dla lekarzy i farmaceutów. Jego praca chemiczno-farmaceutyczna i farmakologiczna, która ukazała się w „Annalen der Pharmazie” w latach 1822–1837, a także publikacja „Plantae officinales” (1821-30) i jego „Handbuch d. med.-farmaceutyczny. Botanika” (1832) wspierały rozwój farmacji jako dyscypliny uniwersyteckiej. Analiza leków i taksonomia roślin leczniczych były jego głównym osiągnięciem. Był współzałożycielem i pierwszym przewodniczącym „Stowarzyszenia Botanicznego nad środkowym i dolnym Renem”, promował szerokie badania florystyczne i inwentaryzację gatunków prowincji Ren w Prusach Wschodnich. Z powodu gruźlicy, która zabiła już jego żonę w 1836 roku, latem 1837 roku udał się do Bad Ems, gdzie uległ chorobie.

Jego osiągnięcia w botanice zostały przyćmione przez osiągnięcia jego brata Christiana Gottfrieda Daniela Nees von Esenbecka, a także z nimi mylone, zwłaszcza w zakresie grzybów, mchów i ich rozmnażania.

W nazwach naukowych opisanych przez niego taksonów dodawany jest skrót jego nazwiska T. Nees.

Przypisy

Kategoria:Niemieccy botanicy Kategoria:Niemieccy farmakolodzy Kategoria:Niemieccy mykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1787 Kategoria:Zmarli w 1837