W 1945 dołączył do służby dyplomatycznej. Był zatrudniony jako trzeci sekretarz konsulatu i następnie attaché w ambasadzie w Nankinie (do 1949). Następnie pracował jako wicekonsul w Madrycie, a także w departamencie Azji i Oceanii resortu spraw zagranicznych. W 1954 został zastępcą dyrektora biura gabinetu Pierre’a Boyera de Latour du Moulin, generalnego rezydenta w Tunezji, gdzie m.in. zajmował się negocjacjami dotyczącymi niepodległości tego kraju. W 1955 został mianowany radcą drugiej klasy w ambasadzie w ZSRR.
W kadencji 1956–1958 po raz pierwszy zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym jako przedstawiciel ugrupowania radykałów. W 1958 był współzałożycielem lewicowej formacji gaullistowskiej CRR. Później był związany z Unią na rzecz Nowej Republiki, Unią Demokratów na rzecz Republiki oraz Zgromadzeniem na rzecz Republiki. W wyborach w 1962, 1967 i 1968 oraz w wyborach uzupełniających w 1971 ponownie uzyskiwał mandat deputowanego. Był reprezentantem francuskiego parlamentu w Parlamencie Europejskim, a także merem Royan (1965–1977, 1983–1989) i radnym departamentu Charente-Maritime (1973–1992).