Pod koniec lat 20. XX wieku rozpoczęto w Związku Radzieckim prace nad modernizacją karabinu Mosin, co doprowadziło do powstania karabinu wz. 1891/30 i zmodernizowanego bagnetu różniącego się od starego tylko nowym urządzeniem do blokowania na lufie. W 1944 roku do uzbrojenia Armii Czerwonej wszedł nowy karabinek Mosin ze stałym składanym bagnetem przylegającym do prawej strony łoża. W ludowym Wojsku Polskim oprócz radzieckiego bagnetu, używano zmodernizowanego bagnetu wz. 44, produkowanego w Polsce.
W czasie II wojny światowej powstały również improwizowane modyfikacje bagnetów do karabinu Mosin na podstawie dostępnych części. W Leningradzie podczas niemieckiej blokady miasta (1941–1944), wykonywano bagnety z ostrzami w kształcie noża. Na tulei rurowej instalowano trójkątne mocowanie, do którego przyspawywano ostrze. Stosowano półfabrykaty do bagnetów karabinowych SWT-40 lub innych podobnych produktów. Takie ostrza miały jednostronne ostrzenie i wgłębienia na obu powierzchniach bocznych. Z oczywistych względów wymiary i waga takich improwizowanych bagnetów znacznie się różniły i zależały od użytych „surowców”.