1 września 1939 roku wraz z nowonarodzonym synem przeżyła bombardowanie szpitala. W październiku 1939 roku została usunięta z pracy w Bibliotece Uniwersyteckiej w Poznaniu, a miesiąc później władze okupacyjne zarekwirowały jej mieszkanie i dobytek. Na przełomie listopada i grudnia 1939 roku wraz z rodziną trafiła do obozu przejściowego w Poznaniu, a na początku stycznia 1940 roku zostali przesiedleni do wsi Kotuń w Generalnym Gubernatorstwie. W 1941 roku podjęła pracę w Fabryce Prochu w Pionkach, do 1944 roku prowadziła także tajne nauczanie w ramach Tajnej Organizacji Nauczycielskiej. W 1945 roku powróciła do Koła, gdzie przystąpiła do odbudowy struktur szkolnych i bibliotek, pracowała jako nauczycielka języka polskiego oraz bibliotekarka w Gimnazjum i Liceum „Oświata”. Była także inwigilowana przez Urząd Bezpieczeństwa.
W 1950 roku ukończyła Studium Bibliotekoznawcze w Jarocinie. Ukończyła także studium reżyserskie przy Państwowej Szkole Teatralnej. Była założycielką nauczycielskiego zespołu teatralnego „Przyszłość” pod egidą Zarządu Powiatowego ZNP w Kole oraz uczniowskiego kółka dramatycznego.