W 1958 roku, z inicjatywy Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego i Ministerstwa Oświaty brała udział w trzyosobowej delegacji do Francji na zaproszenie organizacji Ligue de l'enseignement.
W 1963 roku zakończyła pracę w szkole i została kierownikiem Powiatowej Biblioteki Pedagogicznej w Kole, funkcję tę pełniła do 1968 roku. Pracowała także jako kierownik Wydziału Pedagogicznego Oddziału Powiatowego ZNP w Kole, pełniła również funkcję podinspektora szkolnego. W 1968 roku przeprowadziła się do Sulejówka, gdzie do 1989 roku pracowała w Ośrodku Doskonalenia Kadr Oświatowych.
W latach 1954–1958 była radną Miejskiej Rady Narodowej w Kole, była także współzałożycielką Muzeum Technik Ceramicznych w Kole. Publikowała artykuły dotyczące oświaty oraz amatorskiego ruchu teatralnego m.in. w „Głosie Nauczycielskim”, „Ruchu Pedagogicznym”, „Teatrze” i „Przyjaciółce”. W okresie PRLu utrzymywała kontakt z m.in. Bernardem Ładyszem, Arkadym Fiedlerem i Mikołajem Kozakiewiczem.
Zmarła w 1998 roku w Grodzisku Wielkopolskim. Została pochowana na cmentarzu w Sulejówku.
Życie prywatne 21 sierpnia 1937 roku w kościele pw. Krzyża Świętego w Kole wyszła za mąż za Jana Hernika. Mieli piątkę dzieci: Tadeusza (ur. 29 sierpnia 1939), Stanisława (ur. 19 maja 1941), Annę (ur. 18 lipca 1944), Aleksandrę (ur. 1946) i Marka (ur.