Napisała wiele utworów sławiących zwycięstwa Fryderyka II. Jej wiersze i poematy znane były w Berlinie (Moses Mendelssohn zaświadczył o jej niezwykłym geniuszu), publikowano je też w śląskich almanachach i czasopismach. W 1760 wyjechała do Cieplic na dwumiesięczny wypoczynek, co było konieczne ze względu na postępujące problemy zdrowotne spowodowane m.in. alkoholizmem drugiego męża.
Dzięki protekcji barona Rudolfa Gottharda von Kottwitz z Bojadeł (podobno poruszonego jej wierszem Klagen einer Witwe napisanym po śmierci dwojga najmłodszych dzieci) w 1762 wyjechała do Berlina. Jej mąż – dzięki protektorowi, a decyzją komendanta głogowskiej twierdzy von Haacka – został odesłany do wojska. W Berlinie Die Karschin poznała M. Mendelssohna, G.E. Lessinga, J.G. Sulzera i K.W. Ratlera. Stali się jej mecenasami i przyjaciółmi. Umiejętnie radziła sobie w towarzystwie. Wykreowała opowieść o tym, jak natchnienie poetyckie spłynęło na nią podczas wypasu bydła. Poszerzała horyzonty edukacyjne, czytając starożytnych autorów w przekładzie na język niemiecki oraz literaturę współczesną. W Magdeburgu przebywała na dworze królowej pruskiej Elżbiety Krystyny Brunszwickiej. Tam z siostrą króla, Anną Amalią, pracowała nad Passionskantate. Była też w Halberstadt.