Doktorat obroniła w 1952.
Została wykładowczynią na Wydziale Historii UCWI. Zanim zaczęła działać, historycy Karaibów koncentrowali się na ekonomii niewolnictwa i jego implikacjach politycznych bez uwzględniania szerszego kontekstu. Goveia przeanalizowała socjologiczny wpływ niewolników, wolnych czarnych i innych członków społeczeństwa oraz sposób, w jaki funkcjonowali zarówno jako odrębne społeczności, jak i jako część całości. Uznała, że cała kultura została zbudowana na „społeczeństwie niewolników”, w którym relacje były definiowane nie tylko przez kolor skóry, ale także przez utrzymywanie struktury opartej na wyższości i niższości. Sprzeciwiała się milczeniu i zawstydzaniu z powodu niewolnictwa. Argumentowała, że tylko poprzez uznanie przeszłości i konfrontację z nią „istoty ludzkie mogą zmienić to, co stworzyły istoty ludzkie”. Kiedy historycy koncentrowali się głównie na osiągnięciach i rozwoju, jakie kolonizatorzy wnieśli do kolonii, Goveia pisała z perspektywy skolonizowanych. Była to innowacja w nauce, kwestionująca historiografię regionu.