Badanie przeprowadzone przez lingwistkę Pamelę Munro na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, sugeruje, że jej język był najbardziej podobny do języka Luiseños z północnego hrabstwa San Diego i Juaneños w pobliżu San Juan Capistrano. Obie grupy handlowały z wyspiarzami z San Nicolas, a ich języki mogły wpływać na siebie. Juana Maria była rodowitą Nicoleño.
Podobno po przyjeździe do misji Santa Barbara Juana Maria była zafascynowana i zachwycona widokiem koni, europejskiej odzieży i jedzenia. Pozwolono jej zamieszkać u Nidevera, który opisał ją jako kobietę „średniego wzrostu, ale raczej grubą… Miała prawdopodobnie około 50 lat, ale nadal była silna i aktywna. Jej twarz była przyjemna, ponieważ była ciągle uśmiechnięta. Jej zęby były całe, ale starte do dziąseł”. Juana Maria podobno lubiła wizyty ciekawskich mieszkańców Santa Barbara, śpiewała i tańczyła dla publiczności. Jedna z piosenek śpiewanych przez Juanę Marię przeszła do historii jako „Toki Toki”. Wiedza o niej pochodziła od człowieka z Ventureño o imieniu Malquiares, łowcy wydr, który dołączył do wyprawy Nidevera i który słyszał, jak Juana Maria śpiewa piosenkę. Malquiares później wyrecytował jej słowa przyjacielowi Fernando Kitsepawit Librado (1839–1915). Słowa piosenki brzmią następująco: Toki Toki yahamimena (×3) weleshkima nishuyahamimena (×2) Toki Toki.