Sarkofag Dwóch Braci – pochodzący z IV wieku marmurowy sarkofag, będący przykładem wczesnochrześcijańskiej sztuki sepulkralnej. Odnaleziony w podziemiach bazyliki św. Pawła za Murami w Rzymie, obecnie znajduje się w zbiorach Museo Pio Cristiano, części Muzeów Watykańskich.
Datowany na lata około 330–360 sarkofag reprezentuje tzw. styl piękny. Wyróżnia się na tle wcześniejszych sarkofagów chrześcijańskich artystycznym dopracowaniem: ruchy postaci są żywe, draperie szat starannie oddane, głębokie drążenia pogłębiają efekty światłocienia. W przedstawionych na reliefach scenach wprowadzone zostały postaci towarzyszące.
W centralnej części na frontowej ścianie sarkofagu umieszczono medalion (clipeus) w postaci muszli z wykonanymi niemal pełnoplastycznie portretami dwóch mężczyzn, z których jeden trzyma zwój, drugi natomiast czyni ręką gest przemowy. Medalion flankowany jest scenami ukazującymi Mojżesza otrzymującego tablice Prawa oraz Abrahama składającego Izaaka w ofierze. Bezpośrednio pod medalionem znajduje się rzadko spotykana w ikonografii scena zwana cathedra Petri, przedstawiająca siedzącego pod drzewem i czytającego ze zwoju św.