Piotra Apostoła, któremu towarzyszą dwaj żołnierze, co bywa interpretowane jako przekazywanie nauki Jezusa.
W górnym fryzie sarkofagu ukazano od strony lewej zaparcie się Piotra Apostoła oraz scenę przed grobem Łazarza, w której jedna z sióstr zmarłego całuje Jezusa w rękę. Jego prawą stronę zajmuje scena sądu nad Jezusem odbywanego przed Poncjuszem Piłatem umywającym ręce – po raz pierwszy występująca w ikonografii wczesnochrześcijańskiej. We fryzie dolnym po lewej stronie znajdują się sceny przedstawiające św. Piotra wydobywającego wodę ze skały w trakcie rozmowy z żołnierzami rzymskimi, proroka Daniela wśród lwów oraz proroka Habakuka. Po stronie prawej umieszczone zostały dwie sceny z cudami Jezusa: cudowne rozmnożenie chleba i uzdrowienie niewidomego w Betsaidzie.
Zabytek należy do grupy okazałych dwufryzowych sarkofagów powstających w Rzymie w drugim ćwierćwieczu i w połowie IV stulecia. Charakteryzowały się one bogactwem tematyki biblijnej i wkomponowanym pośrodku płaszczyzny frontowej medalionem w kształcie muszli z portretową podobizną zmarłego. Ze względu na obecność charakterystycznych scen są również poprzednikami grupy określanej mianem sarkofagów pasyjnych.
Przypisy
Kategoria:Sztuka wczesnochrześcijańska Dwóch Braci Kategoria:Rzeźby w Muzeach Watykańskich