Stanisław Ignacy Szczepanowski herbu Prus (ur. 1814 w Krakowie, zm. 16 września 1877 we Lwowie) – polski muzyk, gitarzysta-wirtuoz nazywany „królem gitary”, wiolonczelista, kompozytor i pedagog, powstaniec listopadowy.

Życiorys

Jako dziecko uczył się gry na skrzypcach i wiolonczeli. Uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie, od 1828 r. studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po wybuchu powstania listopadowego porzucił studia i wyjechał do Warszawy. Wstąpił do Gwardii Honorowej, walczył w kilku bitwach. Po powstaniu wyemigrował do Szkocji. Na emigracji zaczął uczyć się gry na gitarze, w Edynburgu uczył się u Feliksa Horeckiego, następnie u Fernando Sora w Paryżu. Debiutował na scenie w 1839 r. w Edynburgu, nieco później w Londynie. Powodzenie zapewnił mu cykl koncertów w Paryżu w sali Herza. Grą na gitarze zachwycił F. Chopina, F. Liszta, F. Kalkbrennera, F.A. Habenecka oraz A. Mickiewicza, który pisał 15 lipca 1841 r. w liście do Sz.: "Twoją grę na gitarze, wiesz, jak wysoko cenię i jak ją serdecznie czuję. Twoja gitara tak mnie oczarowała, że ją czasem przez sen słyszę". Krytyk H.L. Blanchard uznał go za najwybitniejszego gitarzystę epoki.