Jako wiolonczelista miał świetne recenzje w prasie angielskiej („The Times”, „The Morning Post”, „The Morning Chronicle”). W 1852 koncertował w Wiedniu, a gazeta „Illustrirte Zeitung” poświęciła mu obszerny artykuł, przedstawiając „artystę znanego w muzycznym świecie jako znakomitego wirtuoza gry na gitarze”. W Dreźnie poznał Karola Lipińskiego, kompozytor zachwycił się jego grą.
Wielki sukces odniósł w Hiszpanii, gdzie otrzymał od królowej Izabelli II brylantowy pierścień, gitarę inkrustowaną złotem i perłami a także tytuł nadwornego solisty. Od brytyjskiej królowej Wiktorii otrzymał gitarę o wzmocnionej konstrukcji. Koncertował w Austrii, Belgii, Prusach, Rosji, Turcji, Egipcie, na ziemiach polskich od 1843 r. m.in. w Poznaniu, Krakowie, Lwowie, Wilnie, Warszawie, w mniejszych miejscowościach na ziemi lubelskiej, płockiej, radomskiej, augustowskiej. Jego wirtuozowska gra cieszyła się ogromnym powodzeniem. Cechowała go niezwykła wyobraźnia, stosował efekty zapożyczone z techniki gry na wiolonczeli i skrzypcach (flażolety czy vibrato). Ze stylu flamenco zapożyczył technikę paznokciową. Podczas koncertów grywał głównie własne kompozycje, często oparte na polskich motywach narodowych. W 1866 r.