Po powrocie nad Newę – na dawne stanowisko w bibliotece – przygotował do druku sprawozdanie dla Rosyjskiego Towarzystwa Bibliologicznego nt. moskiewskich kursów bibliotekoznawczych. W tym czasie nawiązał bliską współpracę z Zygmuntem Mocarskim (przyszłym dyrektorem Książnicy Miejskiej w Toruniu) nad opracowaniem teoretycznych podstaw bibliologii (księgoznawstwa) jako nauki.
W 1915 r. Akademia Nauk w Petersburgu wydała jego pracę bibliograficzną „Pol’skaâ literatura, istorììâ i drevnosti v 1912–1913 gg. Biblìografììâ”. Rok później zredagował i opublikował „Polski Kalendarz Piotrogrodzki na rok przestępny 1916. Rocznik ilustrowany informacyjno-historyczno-literacki” (praca zbiorowa tych, których los rzucił nad Newę), wydany nakładem Wacława Zgody. .
. W latach 1916–1922 utrzymywał się z prywatnych lekcji i nauczania w szkole polskiej.
W listopadzie 1922 r. powrócił do Polski i zamieszkał w Lublinie, gdzie otrzymał stanowisko archiwisty kontraktowego w Archiwum Państwowym u boku Stanisława Ptaszyckiego. 1 lipca 1924 r. mianowany został etatowym archiwistą tegoż archiwum. Pracował tu do końca roku 1927.