Rozejm w Strazdumuiža (, , ) – porozumienie zawarte 3 lipca 1919 r. między rządami niepodległych republik Łotwy i Estonii a dowództwem niemieckiego VI Korpusu Rezerwowego. Ostatecznie kończyło okres antyradzieckiej współpracy wojskowej między niepodległą Łotwą a wojskami niemieckimi, określało warunki opuszczenia Rygi i całej Łotwy przez jednostki niemieckie.
Tło wydarzeń Rząd proklamowanej w 1918 r. Republiki Łotewskiej, kierowany przez Kārlisa Ulmanisa, krótko po powstaniu zawarł z Niemcami umowę, która miała mu zagwarantować obronę terytoriów łotewskich przed bolszewikamiD. Bleiere, I. Butulis, I. Feldmanis, A. Stranga, A. Zunda, History of Latvia. The 20th Century, Jumava, Riga 2006, , s. 130–131.. Sama Łotwa posiadała jedynie niewielkie ochotnicze oddziały zbrojneT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 150.. Z niemieckich ochotników utworzono oddziały Bałtyckiej Landeswehry i Żelazną Brygadę, rozbudowaną następnie do rozmiarów dywizjiT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 146–147.. Na przełomie stycznia i lutego zarówno Bałtycką Landeswehrę, jak i Żelazną Brygadę podporządkowano dowództwu niemieckiego VI Korpusu Rezerwowego, na którego czele stał gen. Rüdiger von der GoltzT.