Równocześnie jednak Ententa nie chciała ewakuacji jednostek niemieckich z Kurlandii, wiedząc, że tylko one są w stanie skutecznie walczyć z Łotewską Socjalistyczną Republiką RadzieckąT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 184–185., zwłaszcza w sytuacji, gdy znaczna część łotewskiej ludności nadal sympatyzowała z bolszewikamiT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 165–166.. Aby w przyszłości pokrzyżować plany niemieckie, przedstawiciele Ententy wzmacniali wojska niepodległej Estonii, jednak wyrazili zgodę na to, by w końcu maja 1919 r. to Niemcy zajęli RygęT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 185–186..
Po opanowaniu Rygi VI Korpus Rezerwowy kontynuował marsz na północ, obsadzając stopniowo opuszczane przez Armię Czerwoną terytoria w InflantachT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 202.. W tym samym czasie estońska 3 Dywizja Piechoty, która wyparła jednostki bolszewickie z południowej Estonii, posuwała się od północy w kierunku Rygi. W czerwcu 1919 r. pod Kiesią doszło do konfrontacji sił niemieckich i estońskich, zwycięskiej dla Estończyków, którzy byli sojusznikami proalianckiego rządu UlmanisaT.