Jest to obszar nizinny, nie sięgający powyżej 700 m nad poziomem morza, miejsce typowe leży na wysokości 95 m. Miejsce to leży 18 km na zachód od wybrzeża Oceanu Spokojnego i 58 km na wschód od Parku Narodowego Andasibe-Mantadia. Południową granicą tego obszaru jest rzeka Mangoro, na północy zaś Rianila, liczy on w sumie 7600 km². Jednakże gatunek występuje na obszarze 25 km², zajmując z niego 10 km².
Ekologia Siedliskiem mikruska długoogonowego są lasy pierwotne oraz wtórne, leżące na wysokości między 29 a 230 m nad poziomem morza.
Schwitzer et al. nie mają szczegółowych informacji na temat diety mikruska długoogonowego, podobnie jak w przypadku innych mało znanych mikrusków, tutaj nawet jednak nie podają prawdopodobnego pokarmu. Mikruski ogólnie żywią się owocami i owadami.
Zagrożenia i ochrona Gatunek został uwzględniony w Załączniku II CITES. Zanim IUCN dokonała swojej oceny, IUCN/SSN Lemur Red-Listing Workshop w lipcu 2012 oceniło gatunek jako gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. W tym samym czasie datuje się ocenę IUCN, opublikowaną w 2014, również ze statusem krytycznie zagrożonego.