Jeszcze przed rozpoczęciem budowy pierwszego krążownika, po wybuchu I wojny światowej, 17 lutego 1915 roku Kortezy uchwaliły plan przewidujący budowę dwóch dalszych krążowników, sześciu okrętów podwodnych i szeregu mniejszych jednostek. Wkrótce potem plan poszerzono do czterech krążowników, za łączną kwotę 60 milionów peset. Hiszpanie zdecydowali jednak nie kopiować krążownika „Reina Victoria Eugenia”, lecz zbudować jednostki w oparciu o nowszy, chociaż nieco mniejszy brytyjski projekt. Ich konstrukcja była podobna do brytyjskich krążowników grupy typów C, aczkolwiek z istotnymi zmianami, w tym nieco większymi wymiarami, zmienioną sylwetką, innym uzbrojeniem i wzmocnioną siłownią przystosowaną do mieszanego opalania (zmiany na podstawie s. 59-60 i 379). Publikacje na ogół podają, że projekt oparto na typie Caledon, jednakże zawierał on także cechy wcześniejszych typówO oparciu okrętów na typie Caledon piszą , i . Od wszystkich okrętów grupy typów C hiszpańskie okręty różniły się większą wypornością (o około 500 ton), długością (o 3-5 m) i szerokością (o około metr), liczbą kotłów, rozmieszczeniem artylerii i sylwetką z trzema kominami zamiast dwóch (z wyjątkiem najwcześniejszego typu Caroline).