Napęd za pomocą czterech śrub oraz starszy dziób taranowy hiszpańskich okrętów odpowiadają jednak wcześniejszym typom krążowników tej grupy, do typów Cambrian i Centaur (budowanych od końca 1914 roku), natomiast od typu Caledon budowanego od 1916 roku miały one już zupełnie inną prostą nachyloną dziobnicę oraz dwie turbiny i dwie śruby (por. ). Zmiany w części wynikały z chęci pozostawienia połowy kotłów opalanych węglem, jak w krążowniku „Reina Victoria Eugenia”, biorąc pod uwagę, że w koloniach mogło być trudniejsze zaopatrzenie w paliwo płynne, podczas gdy nowe brytyjskie okręty miały już kotły opalane tylko mazutem.

Budowę pierwszej pary okrętów „Blas de Lezo” i „Méndez Núñez” rozpoczęto w stoczni SECN w Ferrolu dopiero 9 kwietnia i 28 września 1917 roku, lecz z powodu neutralności Hiszpanii podczas wojny oraz opóźnień w dostarczaniu zamówionych mechanizmów z Wielkiej Brytanii, przeciągnęła się ona do lat powojennych. W 1919 roku zrezygnowano z budowy dwóch dalszych okrętów tego typu, zamawiając je później ponownie już jako krążowniki nowszego typu Principe Alfonso.