Sól była wypłukiwana z odkrytych lub niezabezpieczonych hałd mieszanki soli z piaskiem, co powodowało zanieczyszczanie gruntu, wód powierzchniowych i studni, a także zamieranie roślinności. W latach 1974–1975 kanadyjskie urzędy odnotowały osiem przypadków takiego skażenia wód gruntowych, a kolejne dziewięć w latach 1975-76.

Komitet odnotował, że – oprócz szkód w środowisku – powstawały także znaczne szkody finansowe, bowiem w konsekwencji wypłukiwania przez opady atmosferyczne i erozji hałd, składowana mieszanka drogowa (piasek i sól) mogła utracić nawet do 40 procent zawartości soli. Zbrylanie tej mieszanki powodowało znaczne utrudnienia logistyczne (problemy z załadunkiem na piaskarki) i wypadki przy pracy (operatorzy piaskarek odnosili obrażenia podczas obsługi piaskarki załadowanej zbrylonym materiałem). Stwierdzono, że najskuteczniejszym rozwiązaniem byłoby stosowanie przykrytych składowisk.