konstrukcji czujników do pomiaru odkształceń tworzyw konstrukcyjnych, urządzenia do badań udarowego rozciągania metali, zunifikowanego wyposażenia urządzeń mielących umożliwiającego jego stosowanie w młynach o dowolnej średnicy oraz zaprojektowanie już pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku sterowanego komputerem urządzenia dozująco-ważącego spełniających wymogi ochrony środowiska. Zmodernizował także konstrukcję młynów rurowo-kulowych. W wyniku modernizacji powstała samosortująca wykładzina pancerna. Zmniejszyła się ilość elementów wyposażenia w młynie oraz wzrosła kilkukrotnie odporność na zużycie oraz nastąpił wzrost ich wydajności. W 1984 r. zdobył pierwsze i drugie miejsce w konkursie na „Najlepszy projekt wynalazczy województwa opolskiego”.
Kierował procesem wdrożenia w Hucie „Małapanew” w Ozimku, opracowanego wspólnie z pracownikami AGH w Krakowie, staliwa o wysokich własnościach wytrzymałościowych oznaczonego symbolem L100H6M, przeznaczonego na elementy poddawane intensywnemu zużyciu ściernemu oraz obciążeniom dynamicznym.