W dziesięcioletnim programie rozbudowy floty z kwietnia 1884 roku przewidziano budowę siedmiu nowych dużych krążowników I klasy, głównie dla służby w koloniach. Jeszcze w trakcie budowy okrętów typu Alfonso XII stało się jasne, że stały się one przestarzałe, wobec pojawienia się na świecie szybkich silnie uzbrojonych krążowników pancernopokładowych, budowanych przez angielską stocznię Armstronga w Elswick (tzw. elswickich krążowników), poczynając od chilijskiej „Esmeraldy”. W celu uzyskania odpowiednio nowoczesnych okrętów, po raz pierwszy rząd hiszpański zdecydował zamówić zaprojektowanie i budowę krążownika za granicą.
W sierpniu 1885 roku rząd ogłosił konkurs na projekt i budowę szybkiego krążownika pancernopokładowego o wyporności 4300 ton, silnym uzbrojeniu i zasięgu wystarczającym na dotarcie do Filipin. Zaproszenia wysłano do dziesięciu przodujących w świecie stoczni brytyjskich, trzech francuskich, niemieckiej i austro-węgierskiej. Do finału wybrano trzy projekty, a ostatecznie w konkursie zwyciężyła szkocka stocznia James & George Thomson w Clydebank. Wśród pokonanych była m.in. stocznia Armstronga, która następnie zbudowała okręt bazujący na odrzuconym projekcie, z czterema działami głównego kalibru na sponsonach burtowych, dla USA (USS „Baltimore”). Umowę ze stocznią Thomson podpisano 24 maja 1886 roku.