Stanisław Gorczyca (ur. 2 kwietnia 1895 w Białobrzegach, zm. 26 października 1923 w Krośnie) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 2 kwietnia 1895 we wsi Białobrzegi, w ówczesnym powiecie krośnieńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Apolonii. Uczęszczał do c. k. Szkoły Realnej w Krośnie, gdzie w 1912 zdał egzamin dojrzałości. Następnie studiował na Akademii Handlowej w Krakowie i działał w Związku Strzeleckim.
21 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 3. kompanii „rzeszowskiej” VI batalionu. 6 sierpnia 1915 został mianowany sierżantem. 22 października 1915 został ciężko ranny w ataku na wieś Kukle. W maju 1916 wrócił na front do macierzystego batalionu i wziął udział we wszystkich bitwach. Należał do „najlepszych podoficerów VI baonu. Bardzo odważny, sumienny i pracowity, pełen inicjatywy, samodzielny”. W bitwie pod Kostiuchnówką (lipiec 1916) jako dowódca plutonu, „kiedy 5 pułk piechoty wycofał się i nieprzyjaciel zaczął wychodzić na tyły, pierwszy się zorientował, porwał za sobą pluton do kontrataku. Czynem swoim sierż. Gorczyca w znacznej mierze przyczynił się do uratowania sytuacji, dając możność przygotowania się całemu baonowi”.