Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i wysłany na front włoski. Do Polski wrócił z Armią gen. Hallera.
1 czerwca 1921 był przydzielony do Grupy Inżynieryjnej Nr 5, a jego oddziałem macierzystym był 52 pułk piechoty. Później został formalnie przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 52 pułku piechoty w Złoczowie, a następnie do 22 pułku piechoty w Siedlcach. Jako oficer rezerwy został zatrzymany w służbie czynnej, którą pełnił w 6 pułku saperów w Przemyślu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 579. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej został zatrudniony w Polskim Banku Przemysłowym w Krośnie.
thumb|Pomnik nagrobny Stanisława Gorczycy Zmarł 26 października 1923 w Krośnie. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Krośnie (sektor B1, rząd 6, grób 5). W tym samym grobie została pochowana Marysia Gorczyca (ok. 1921–1934).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5678 (7225) – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 3 czerwca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”, poz.