Stanisław Gorczyca, ps. „Stanisław Bartosik” (ur. 9 listopada 1900 w Będzinie) – kawaler Krzyża Walecznych, pozbawiony stopnia porucznika piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 9 listopada 1900 w Będzinie, w rodzinie Franciszka i Marii..
26 czerwca 1917 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 8. kompanii 3 pułku piechoty. Ostatnio wykazany w tym pododdziale jako szeregowiec 21 stycznia 1918. Później awansował na kaprala. 11 maja 1918 walczył w bitwie pod Kaniowem. Dostał się do niemieckiej niewoli i został wywieziony do Meklemburgii.
15 września 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 24 pułku piechoty walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się dowodząc plutonem 7. kompanii w nocy z 22 na 23 listopada 1919 w czasie wypadu na baterię nieprzyjacielską pod Morkowszczyzną, na północ od Dzisny. Za ten czyn 28 czerwca 1920 ówczesny porucznik Michał Chroł-Frołowicz sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”. W tym czasie Stanisław Gorczyca, w stopniu sierżanta, pełnił służbę na stanowisku szefa 7. kompanii 24 pp. Wniosek został poparty przez ówczesnego dowódcę 24 pp majora Karola Patera (5 września 1920), dowódcę IV Brygady pułkownika Bolesława Jaźwińskiego (10 listopada 1920) i dowódcę 2 Dywizji Legionów pułkownika Michała Żymierskiego (27 kwietnia 1921).