4 grudnia 1920 wniosek wpłynął do Adiutantury Generalnej Naczelnego Wodza i do 1 grudnia 1924 „nie został załatwiony”.
Po zakończeniu dział wojennych Stanisław Gorczyca pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy i kontynuował służbę w 24 pp w Łucku. Awansował na chorążego, a później na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1921 i 199. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
19 czerwca 1922 kapitan Leopold Slizowski, działając na podstawie pisemnego upoważnienia dowódcy 24 pp podpułkownika Stanisława Kalabińskiego, odebrał z Adiutantury Generalnej Naczelnego Wodza między innymi Krzyż Orderu Virtuti Militari nr 7225 dla chorążego Stanisława Gorczycy.
20 marca 1923 zastępca dowódcy Okręgu Korpusu Nr II generał brygady Władysław Bejnar zwrócił się do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych z prośbą o unieważnienie legitymacji na noszenie orderu Virtuti Militari nr 7225, a 7 kwietnia tego roku złożył meldunek o zagubieniu tej legitymacji 5 lutego 1923 w Łucku przez sierżanta Stanisława Gorczycę. 22 sierpnia 1923 kapitan Karol Jan II Stańczyk przesłał dokumenty w sprawie unieważnienia legitymacji z Gabinetu MSWojsk.